week elf

En alweer de voorlaatste week van project 15. Maandag is er geen therapie voor de kinderen van Bibito PIn omdat ze het 10 jarig bestaan van de stichting vieren. Alle scholen komen op het terrein achter Bibito PIn bij elkaar. Het wordt een soort sportdag. De leerlingen van Dunaman komen aangelopen, er is muziek en er staan party tenten. We helpen met de kinderen er naartoe rijden en gaan dan naar de andere kinderen.
Janelle is weer thuis van haar bezoek aan het ziekenhuis in Rotterdam en we komen weer bij Rayo di Solo voor therapie. Ze vindt het erg leuk om ons weer te zien. We spelen nu met de barbiepop en dat vindt ze erg leuk. De school is versierd voor kerst en dat laat ze ons merken door te wijzen en er naar toe te lopen. Bij Ginelle thuis zijn er puppy's geboren en haar oma vraagt of ik er een wil meenemen. Ze zijn erg schattig, maar toch maar niet. We gaan ook nog even bij Eva langs, het lijkt er op dat ze op 15 december richting Colombia gaan. Eindelijk, ze is wat minder ziek, maar het is belangrijk dat ze naar haar maag en PEG sonde kijken.
Op dinsdagavond hebben we een etentje met Kim Reese. Zij is Amerikaanse en geeft een retraite van een week voor ergotherapeuten met het idee om zowel workshops te geven als ook goed voor zichzelf te zorgen door bezig te zijn met yoga en mindfulness. Ze merkte dat veel therapeuten tegen een burn-out aanlopen. Daarnaast wil ze dat de deelnemers kennismaken met het doen van vrijwilligerswerk en daarom heeft ze het contact met Micky's Foundation gezocht. Ik was wat sceptisch omdat ze ook de therapeuten van de Foundation voor haar retraite wil interesseren en ik was benieuwd wat hier de kosten van waren. De retraite zelf kost 3000 dollar. Maar het bleek toch anders. Ze wil in de week dat ze hier op Aruba zijn met de groep een bijdrage leveren aan de Foundation en iets terugdoen voor het land waar je te gast bent. Ook vindt ze het belangrijk dat er balans is tussen werk en privé. Ze heeft zelf veel vrijwilligerswerk gedaan en kent ook die kant.
Het is een leuk gesprek en Kim is een vrouw met passie, dat een bedrijf runt maar vooral dit met anderen samen wil doen.
We zijn uitgenodigd voor vrijdagavond als alle deelnemers er zijn en we zijn ook welkom bij een van de workshops. Woensdag gaan we weer met Roderick op pad voor de foto's van de website. We maken foto's bij Bibito PIn van Kris, Cryson en Xaenah. We vinden het belangrijk dat deze school een positievere naam krijgt. De leidsters zijn van goede wil en maken stappen om de begeleiding van de kinderen te verbeteren. We zijn weer trots op de kinderen die het leuk vinden om voor de camera te poseren en Roderick heeft een goede klik met ze. Daarna gaan we naar het huis van Izachar en hij doet het geweldig, hij kruipt, gaat staan en zegt woordjes. Vader en moeder geven nog kort weer wat ze belangrijk vinden aan Micky's Foundation. Het zijn twee stoere ouders en als ze hun verhaal vertellen dan ontroeren ze. De steun van Micky's Foundation ervaren ze als heel groot omdat de eerste maanden van Izachar heel spannend waren en het niet zeker was of hij het zou halen. En nu maakt hij enorme stappen. Els en ik zijn er zichtbaar van onder de indruk. We doen dit met passie en veel plezier en dan komt er zo'n mooie waardering.
's Middags ga ik naar Pulse Aruba voor regenesis healing. Mijn energieniveau te herstellen. Er zitten wat blokkades in mijn nek, schouders en onderrug. Het is een fijne behandeling. Op donderdag is het weer mijn eigen kinderen dag. Ik ga naar Andrea en daar is oma ook nog op bezoek. Het eerste cadeautje krijg ik van Marjon, een bon van BrazilSul, waar ik mijn yoga kleding heb gekocht. Ik word er stil van. En ja dan komt het afscheid steeds meer in zicht. S middags heb ik de drie kinderen voor eet en drink begeleiding en het gaat heel goed met ze. Fijn dat dit in dit project goed afgerond kan worden. Volgend project is er geen logopedist maar hopelijk wel in april. Op vrijdag hebben we een rustig dagje. Isla is voor het laatst omdat ze met haar familie een weekje naar Orlando gaan. We hebben van moeder twee leuke cadeautjes gekregen. In de auto realiseer ik me dat ik Isla voor het laatst zie.
Vrijdagavond hebben we het diner met Kim en de deelnemers van de retraite. De locatie is prachtig, bij zonsondergang bij de vuurtoren. Het zijn leuke dames en erg geïnteresseerd in Aruba en het vrijwilligerswerk dat we doen. Het idee is dat ze in de week extra begeleiding geven aan de kinderen, vooral degene die op de wachtlijst staan en dat we casestudies doen. De begeleiders van de week zijn gespecialiseerde ergotherapeuten die zelf ook veel vrijwilligerswerk doen in Ethiopië, Honduras en dit structureel aanbieden. En dat is de klik tussen ons. Een mooi contact en wie weet hoe dit vorm krijgt op Aruba.
Zaterdag ga ik de bon inwisselen bij het winkeltje, ik koop een slaapshirt met Aruba er op en een hesje voor Yoga. Bij de Aloe Vera Fabriek haal ik de crème voor Roeland om littekenweefsel te behandelen. Ik drink een frappaccino bij Starbucks en ga daarna lekker naar het strand. Eagle Beach is mijn favoriet. Lekker rustig, geen harde muziek en mooi strand.
zondag ga ik verslagen schrijven, die moeten af zodat Els ze kan samenvoegen. Ik kon nog meer met de groep van Kim maar dat lukt niet qua tijd. Volgende week is alweer de laatste week. Het is een dubbel gevoel. Ik verlang naar huis, naar Roeland, de jongens en de familie. Kerst met z'n allen vieren, zeker nu de kerstsfeer hier steeds meer komt.
maar wat zal ik al die lieverds hier missen. In de afgelopen maanden hebben we een band opgebouwd. En zoals een vriendin van mij zegt (Petra) dat is voor deze emo-geit lastig. Kim zegt hier zo mooi van Embrace it and be present. Als deze momenten vormen je en neem je mee naar huis.