derde week Aruba

Deze week hebben we het rooster gedraaid zoals dit ook door Marsha en Robin was opgezet voor project 14. De ochtenden beginnen vroeg; om 7 uur vertrekken zodat we om 7.30 bij het eerste kindje thuis zijn of op de school. Dit heeft alles te maken met de warmte zodat de kinderen ook weer op tijd klaar zijn of naar huis gaan. Het is druk op de weg en ondanks dat maps.me aangeeft dat het maar 7 minuten rijden is, komen we na een half uur aan. Het verkeer is druk met lange rijen auto,s op de hoofdwegen, maar je krijgt een lichtsignaal dat je voor mag gaan.
De overdracht verslagen van Marsha en Robin geven een goede start voor fysiotherapie. ik daarentegen moet het met gegevens doen van december 2018, want toen was de laatste logopedist bij project 11 betrokken. Bij elk project van de stichting is een kinderfysiotherapeut en daarnaast een prelogopedist of kinderergotherapeut. Op zich een logische keus omdat het merendeel van de kinderen fysiotherapie nodig heeft. We combineren de behandelingen en ik gebruik dit ook om de communicatie of intentie tot communiceren te observeren en het kind uit te lokken tot laten reageren. Dit is een rol die ik ken, maar ik had toch wat meer achtergrond informatie gehad. Het lijkt nu of ik van 0 af aan begin. Aan het eind van de week ga ik kijken hoe we hiermee om kunnen gaan, zodat een volgende logopedist gewoon door kan gaan met de informatie. We zijn voor het eerst bij Arco Iris, de kleuterschool van de regenboog. Een mooie school waar de kinderen in dezelfde klas eenzelfde kleur shirt dragen. We hebben de oefenruimte tot onze beschikking en een kamer van de orthopedagoog. De twee kinderen die ik daar zie zijn van een hoger niveau zodat ik daar meer aan spraak en taal kan werken. Een van de kinderen is blij om ons weer te zien, wonderlijk dat een eerste bezoek bij haar thuis al zoveel indruk kan maken. Ik heb deze week ook een afspraak met de logopedist Inge met een eigen praktijk en Kristel van FEPO van de gehoorkliniek. Helaas gaat deze afspraak niet door omdat ze ziek is, maar we maken een vervolgafspraak. De afstemming met Inge is prettig, we hebben een aantal kinderen samen en spreken af waar we aan werken. Ook vertelt ze hoe het zorgstelsel op Aruba in elkaar steekt. De kinderen krijgen 6 keer vergoed aan behandeling mits ze aanvullend verzekerd zijn. Ouders die ambtenaar zijn of semiambtenaar krijgen een vergoeding. of sommige werkgevers doen dit, vooral de werknemers van grote hotelketens. De andere ouders moeten alle behandelingen zelf betalen en dat is voor veel ouders een te hoge kostenpost. Ouders werken vaak al fulltime om de dagelijkse uitgaven als huisvesting, kleding, eten en school te kunnen betalen. We maken ook een plan om meer continuïteit in de behandelingen te krijgen, zeker als er niet bij ieder project een logopedist aanwezig is. Een leuk gesprek waarin we elkaar ondersteunen in onze werkzaamheden en fijn om een collega te spreken.
Vrijdag ben ik begonnen met het ordenen van de dossiers van de kinderen voor project 15, ik heb bedacht dat ik voor alle kinderen een communicatieprofiel ga opstellen en vanuit daar de doelen voor dit project. De volgende logopedist kan hieruit weer nieuwe of gelijkwaardige kleine doelen stellen. Voor de kinderen met spraak- en taalondersteuning neem ik de onderzoeken ook af. Er is hier een Reynell, een NAO en observatielijsten. ook de KOE, NOL en eet en drinkobservatielijsten zijn hier aanwezig. Naast de vele kinderen die we zien is er ook tijd voor ontspanning, ik ga na het werk wandelen met de eigenaresse van de appartementen, die naast ons woont, en haar 3 honden, vlak bij Natural Bridge, de goudmijn en vrijdag Crystal berg. Dat doet me goed. Het is nog zoeken naar een weg in de behandeling en alle kinderen hebben zo hun eigen verhaal, maar ook hun toekomstperspectief. Drie maanden is eigenlijk te kort, maar ik doe wat ik kan. Ik wil proberen dat mijn deel een doorgaande lijn is waarbij ouders en kinderen ondersteund worden bij de zorg voor hun kind.
Ik ben blij met mijn thuisfront, in de appgesprekken of de live gesprekken via WhatsApp kan ik volop vertellen van mijn belevingen en kan Roeland soms zo heerlijk relativeren. Ja en af en toe komt er dan ook een traan. Het is hier mooi, de kinderen en mensen zijn lief, maar dan mis ik mijn mannetje en de boys. Vandaag met mijn moeder gebeld. Ja ze weet hoe je met WhatsApp belt met videobeelden, en ik ben trots hoe ze me hierin steunt, ik weet hoe moeilijk ze het vindt dat ik zo ver weg ben. Een de appjes van vriendinnen en buurtjes zijn een welkome afwisseling. Ik kan nog steeds met een aantal wordfeud, Kryss en rummyfight spelen.
En ik ben ook trots op mezelf. Ik kook iedere dag, ga alleen naar het strand of een kop koffie drinken bij Brigth Bakery met heerlijke pasteitjes en kan soms zonder maps.me met mijn rode auto de weg naar huis terugvinden. Ayo y te otro Siman